RPG jest stosunkowo młodą rozrywką. Jedną z bolączek wieku dziecięcego jest brak narzędzi wspomagających twórcę w jego wysiłku. Autor gier fabularnych musiał zdawać się na swoje doświadczenie i intuicję. Dopiero w ciągu ostatniego roku-dwóch zaczęły się pojawiać takie ułatwienia jak teoria GNS, wzorce projektowe czy Power19.
Chciałbym tu skorzystać z najprostszego, a jednocześnie jednego z bardziej skutecznych narzędzi: trzech pytań, które Wick, Sorensen i Crane zadają potencjalnym autorom podczas prowadzonych na konwentach seminariach.
- O czym jest twoja gra?
Epica jest grą o sprawach wykraczających poza jednostkę, o poświęceniu oraz o tym, że zdobywając jedną rzecz, tracimy, musimy poświęcić inną. - W jaki sposób jest o tym? (Jakie elementy świata i mechaniki wspomagają tematykę gry?)
- Świat nie jest ściśle opisany, dostarczam osnowę, na której gracze tworzą barwny dywan swojej historii (napiszę o tym w ciągu najbliższych dni)
- Gracze wspólnie tworzą sprawę, w którą się zaangażują
- Podejmowanie ryzyka w imię sprawy jest nagradzane bonusem – wspomniana ostatnio reguła Zmiany
- Aby wygrać naprawdę trudny konflikt, trzeba będzie zdobyć w/w bonus, zmieniając Sprawę.
- Struktura zamknięta
- W jaki sposób gra nagradza zaangażowanie się w temat gry?
- Postać ma większe szanse wygrać konfrontację, kiedy działa w imieniu Sprawy, nie swoim
- Gracz może wykorzystywać punkty zyskane dzięki zmianie Sprawy na przejmowanie narracji.
- Dodatkowo, zmieniając Sprawę wprowadza scenę, dzięki której ta zmiana zaistnieje w świecie gry.
Wyjaśniam.
2.4. Cały sens reguły Zmiany w tym, aby wyzwania przerastały postacie. Taka będzie – postawiona wyraźnie – rola MG. Gra musi być trudna w sensie mechaniki. Efekt, jaki chciałbym osiągnąć, to Sprawa odarta z dóbr, z wrogami i przeciwnościami. To sytuacja, w której gracze zatrzymują grę i zadają sobie pytanie: możemy wygrać tę ostatnią bitwę, ale nasza Sprawa będzie okaleczona, znienawidzona, opuszczona… Czy naprawdę tego chcemy?
Może przesadzam, ale jedynie odrobinę. Epica ma m.in. mówić o utracie. Poświęcamy jedno, aby zdobyć drugie. Czy bohaterowie zrobią wszystko, aby dopiąć swego?
Wydaje mi się, że do tego obrazu jak najbardziej pasuje reguła Zmiany Bohatera, o której pisałem. Poświęcam siebie dla Sprawy. Reguła wzmacniająca właśnie ten aspekt Epici.
Na boku:
W świetle powyższego, odpowiednim tytułem byłoby „Mniejsze zło”. Tylko że to z kolei oddaje jedynie część możliwości gry, jedną z wielu stron medalu.
Aby Zmiana nie była jedynie pustym zdaniem, aby „nabrała mocy prawnej”, dodałem punkt 3.3. Gracz, odwołując się do tej zasady, nie tylko wprowadza ją na poziomie umowy między grającymi, ale także osadza w świecie, przejmując na czas jednej sceny prawo do narracji. On ustanawia lokację dla sceny, opisuje wydarzenia, pozwala innym brać udział. Po prostu na czas sceny staje się MG.
I jeszcze komentarz do p. 3.2. Punkty uzyskane poprzez Zmianę można wykorzystać na ingerowanie w świat. Nowy NPC, szczęśliwy zbieg okoliczności czy nawet „przejęcie” na pewien czas istniejącego NPC… Chcę, aby świat Epici był wspólną kreacją MG i graczy, a nie solowym występem prowadzącego.
Leave a comment